ต๊อด ช้าง โหดสัส เพจตัวละครที่เดินเรื่องในเวลาจริง

เมื่อวานเจอเพจใหม่ในเฟสบุคเพจนึงชื่อว่า “ต๊อด ไดอารี่”​ เป็นเพจสาขาของเพจ “ช้างเป็นสัตว์กินเลือด” ที่แยกตัวออกมาเนื่องจากสำนักงานวิจัยของเพจช้าง โดนช้างบุกทำลายและจับทำเป็นถุงมือช้างเรียบร้อย

ต๊อดเป็นคนชงกาแฟให้สถาบันวิจัยช้างที่จาไมก้า ตอนที่ช้างบุกทำลายสถาบันวิจัย ต๊อดออกไปซื้อโอเลี้ยงพอดี เลยรอด (จาไมก้ามีโอเลี้ยงด้วยเรอะ??) พอต๊อดกลับมาก็เลยตั้งปณิธานว่าจะออกไปตามหาคนมาช่วยเหลือเจ้าหน้าที่ที่ถูกจับทำเป็นถุงมือช้าง และแก้แค้นช้างที่ทำลายสถาบันวิจัย

เรื่องราวเพจต๊อดและช้างมันก็ประมาณนี้ แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องแต่งขึ้น แต่มันสนุกตรงที่ต้องพยายามติดตามเพจตลอดว่าวันนี้อัพเดทอะไร เรื่องราวเดินไปถึงไหน ใครเข้ามาดราม่ามั้ย ฯลฯ จนบางครั้งผู้ที่เข้ามาเล่นในเพจก็เป็นผู้ช่วยกำหนดและสร้างเรื่องราวใหม่ๆให้กับเพจด้วย มันเหมือนกับว่าเราเองทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นและค่อยๆสร้างสีสันให้กับตัวละครที่เป็นเพจเหล่านี้

เพจลักษณะนี้ก็มีหลายเพจนะ อย่างที่ผมชอบๆนี่ก็มีเพจ โหดสัส อันนี้เป็นเพจที่ทำลายทุกกฏเกณฑ์ที่ขวางหน้า คือเพจแม่งไม่มีเหี้ยไรเลย วันๆมาโพสท์รูปแมว ปาขี้เพจอื่นๆ แล้วก็ด่าคนไปวันๆ แต่แฟนเพจเพียบ รวมถึงมีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะด้วย อย่างเช่นตอน 001 เลิกโหดสัส แล้วแยกตัวออกไปเป็นเพจ “ไม่โหดสัส 001” แทน

จริงๆแล้วเพจพวกนี้มีเยอะมาก แต่ละเพจก็มีคาแรคเตอร์ มีเรื่องราวต่างไป แต่สิ่งที่เหมือนๆกันคือ เพจพวกนี้เหมือนเป็นตัวละครหนึ่ง ที่กำลังค่อยๆเดินเรื่องราวไปในเวลาจริง

ว่าแล้วก็อยากทำมั่ง แต่ไม่มีไอเดียเลย 5555

 

ปล.เจอเพจ “เฮียเล้ง” ด้วย แต่ไม่กล้าเข้า รู้สึกน่ากลัวตะหงิดๆ 555

กระเหรี่ยงต่างแดน

ตั้งแต่เกิดมานี่ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะต้องลากสังขารมาทำงานที่ต่างประเทศนะ แต่แบบว่า ดวงมันถีบมาก็คงต้องมา (จริงๆไม่ใช่ดวงหรอก แต่เดี๋ยวเล่าวันหลัง) พอมาถึงก็รู้ซึ้งว่า การออกมาอยู่นอกบ้านเกิดแล้วพูดภาษาถิ่นที่นี่ไม่ได้นี่มันเหนื่อยมากจริงๆ

โชคดีอย่างนึงคือคนที่นี่พูดอังกฤษได้ค่อนข้างเยอะ นักศึกษาที่จบ ป.ตรี มากกว่า 90% พูด eng ใช้ได้ทุกคนเลย แม้กระทั่งเด็กตัวเล็กๆ 5-6 ขวบ ก็เริ่มพูด eng คล่องแล้ว มีลูกค้าคนนึง ลูกชายอายุ 8 ขวบพูดภาษาถิ่นไม่ได้ พูดได้แต่อังกฤษอย่างเดียว โหดสัส แล้วก็ไปเจอยามที่ร้านกาแฟคนนึง eng สำเนียงเมกันมากๆ รัวระยับเลย โหดสัสส

ชีวิตที่นี่ก็โอเคนะ เจออะไรแปลกๆ เยอะแยะไปหมด แนวคิด ทัศนคติ สังคม ศาสนา ความเชื่อ ฯลฯ หลายๆอย่างก็ต่างไปจากที่เราเจอมา หลายอย่างก็ไม่ต่างกับประสบการณ์ในอดีต แต่สิ่งนึงที่รู้สึกได้คือ ต้นทุนความสุขของเขาต่ำกว่าไทยเยอะ อะไรเล็กๆน้อยๆก็ยิ้มได้ มีความสุขได้ ดีจริงๆเลย

สิ่งที่ชอบมากเวลามาอยู่ที่นี่คือค่าเหล้ากับบุหรี่ถูกเว่ออออร์ แม่ง Texas5 กล่องละ 10 บาท ดูดครึ่งตัวโยนทิ้งยังไม่เสียดายเลย เบียร์นี่กระป๋องละ 15 บาท รสชาติก็ไม่แย่ ส่วนเหล้านี่ก็แทบไร้ภาษีเลย อย่าง absolute vodka นี่ประมาณ 500 บาทเอง ชิลเว่อ~~~~ แต่พวก black label กับ red label นี่ปลอมเยอะมาก เวลาจะกินต้องเทสดีๆก่อน ไม่งั้นซวย

สิ่งนึงที่น่าเสียดายของคนที่นี่คือทรัพยากรมนุษย์ แบบว่า โศกนาฏกรรมในอดีตนี่ทำให้คนดีๆ คนเก่งๆตายไปเยอะเลย จนตอนนี้ผ่านมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้คุณภาพประชากรกลับขึ้นมาได้ แย่จริงๆ ประมาณว่า บ้านเมืองเจริญมาไกลระดับนึงแล้ว แต่ความสามารถของคนที่นี่ยังไม่สามารถตอบสนองกับความเจริญของเทคโนโลยีได้ทัน

อยู่ที่นี่มา 8 เดือนแล้ว(นับถึงวันที่เขียนบล็อกนี้) ยังไม่ค่อยได้ติดต่อกลับทางบ้านเท่าไหร่เลย คงต้องหาโอกาสติดต่อกลับไปบ้างละ ไม่งั้นเดี๋ยวอาม่าคิดถึงแย่ -__-

หวังว่าซักวันจะได้มีโอกาสกลับไทยนะ 🙂

 

 

ปล.ตอนนั่งเขียนบล็อกนี้กำลังฟังเพลงนี้อยู่ ฟังแล้วคิดถึงวงที่เคยเล่นด้วยกันจัง จะพยายามฝึกเบสต่อไปไม่ให้ฝีมือตกนะ เดี๋ยวกลับไปจะได้เล่นด้วยกันได้ 😀