กระเหรี่ยงต่างแดน

ตั้งแต่เกิดมานี่ไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะต้องลากสังขารมาทำงานที่ต่างประเทศนะ แต่แบบว่า ดวงมันถีบมาก็คงต้องมา (จริงๆไม่ใช่ดวงหรอก แต่เดี๋ยวเล่าวันหลัง) พอมาถึงก็รู้ซึ้งว่า การออกมาอยู่นอกบ้านเกิดแล้วพูดภาษาถิ่นที่นี่ไม่ได้นี่มันเหนื่อยมากจริงๆ

โชคดีอย่างนึงคือคนที่นี่พูดอังกฤษได้ค่อนข้างเยอะ นักศึกษาที่จบ ป.ตรี มากกว่า 90% พูด eng ใช้ได้ทุกคนเลย แม้กระทั่งเด็กตัวเล็กๆ 5-6 ขวบ ก็เริ่มพูด eng คล่องแล้ว มีลูกค้าคนนึง ลูกชายอายุ 8 ขวบพูดภาษาถิ่นไม่ได้ พูดได้แต่อังกฤษอย่างเดียว โหดสัส แล้วก็ไปเจอยามที่ร้านกาแฟคนนึง eng สำเนียงเมกันมากๆ รัวระยับเลย โหดสัสส

ชีวิตที่นี่ก็โอเคนะ เจออะไรแปลกๆ เยอะแยะไปหมด แนวคิด ทัศนคติ สังคม ศาสนา ความเชื่อ ฯลฯ หลายๆอย่างก็ต่างไปจากที่เราเจอมา หลายอย่างก็ไม่ต่างกับประสบการณ์ในอดีต แต่สิ่งนึงที่รู้สึกได้คือ ต้นทุนความสุขของเขาต่ำกว่าไทยเยอะ อะไรเล็กๆน้อยๆก็ยิ้มได้ มีความสุขได้ ดีจริงๆเลย

สิ่งที่ชอบมากเวลามาอยู่ที่นี่คือค่าเหล้ากับบุหรี่ถูกเว่ออออร์ แม่ง Texas5 กล่องละ 10 บาท ดูดครึ่งตัวโยนทิ้งยังไม่เสียดายเลย เบียร์นี่กระป๋องละ 15 บาท รสชาติก็ไม่แย่ ส่วนเหล้านี่ก็แทบไร้ภาษีเลย อย่าง absolute vodka นี่ประมาณ 500 บาทเอง ชิลเว่อ~~~~ แต่พวก black label กับ red label นี่ปลอมเยอะมาก เวลาจะกินต้องเทสดีๆก่อน ไม่งั้นซวย

สิ่งนึงที่น่าเสียดายของคนที่นี่คือทรัพยากรมนุษย์ แบบว่า โศกนาฏกรรมในอดีตนี่ทำให้คนดีๆ คนเก่งๆตายไปเยอะเลย จนตอนนี้ผ่านมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้คุณภาพประชากรกลับขึ้นมาได้ แย่จริงๆ ประมาณว่า บ้านเมืองเจริญมาไกลระดับนึงแล้ว แต่ความสามารถของคนที่นี่ยังไม่สามารถตอบสนองกับความเจริญของเทคโนโลยีได้ทัน

อยู่ที่นี่มา 8 เดือนแล้ว(นับถึงวันที่เขียนบล็อกนี้) ยังไม่ค่อยได้ติดต่อกลับทางบ้านเท่าไหร่เลย คงต้องหาโอกาสติดต่อกลับไปบ้างละ ไม่งั้นเดี๋ยวอาม่าคิดถึงแย่ -__-

หวังว่าซักวันจะได้มีโอกาสกลับไทยนะ 🙂

 

 

ปล.ตอนนั่งเขียนบล็อกนี้กำลังฟังเพลงนี้อยู่ ฟังแล้วคิดถึงวงที่เคยเล่นด้วยกันจัง จะพยายามฝึกเบสต่อไปไม่ให้ฝีมือตกนะ เดี๋ยวกลับไปจะได้เล่นด้วยกันได้ 😀